Hoxe celebramos a primeira reunión do club de lectura de 5º.
Aquí tedes as imaxes.
Falamos de todos os personaxes de Nata e Chocolate:
- Sonia
FANTÁSMICA, NATITA... estes son os alcumes de Sonia, unha nena albina que preferiría quedarse na casa lendo un libro ou mirando como a avoa fai calceta, antes que enfrontarse diariamente ás burlas e aos abusos de Lola. O malo é que está tan afeita que xa deixou de quererse e o soporta todo en silencio, ata cre que en parte o merece. Sonia é a mellor en Lingua, tenlido tanto que non lle escapa nin unha falta de ortografía. Ademais encántalle escribir e capta con enorme sensibilidade as historias que merecen ser contada. A súa nai morreu non hai moito nun accidente de tráfico, e agora vive co seu pai e coa súa avoa. A queren e cóidana, pero están todos tan tristes que ninguén sorrí e Sonia ansía os sorrisos.
Hai rapazas que desbordan enerxía e colorido. Son todo o contrario a Sonia. Falan continuamente, son o centro de atención, rin e teñen montóns de amigos. Lola é a raíña, de pel morena e luminosa, é intelixente e moi ocorrente, especialista en rirse de os demais con moito enxeño. Mesmo o titor, Álvaro, admira o seu rapidez mental -aínda que a empregue basicamente para idear insultos sofisticados e moi creativos-. Lola ten sometida a protagonista que lle fai os deberes de Lengua sen chiar. No fondo non é mala persoa, pero terá que chegar o adulto axeitado para sacar o mellor dela e reconducir o seu talento.
Ás veces, abonda con tomar tempo e observar. Inés non é desas profesoras despreocupadas que opinan que non hai que dar excesiva importancia ás cousas de cativos. Está convencida de que o seu deber, ademais de ensinar a materia, é procurar sacar o mellor de cada alumno, protexer aos máis débiles dos abusos dos fortes e a estes de si mesmos. É cálida e cariñosa, e sabe que hai algo que case sempre funciona: conseguir que os rapaces se poñan un momentiño nos zapatos do outro. Tamén sabe que un sorriso é a mellor tarxeta de presentación.
Álvaro é un profesor que considera que os nenos deben aprender a defenderse por si mesmos. Impaciéntase cos lentos e non pode evitar sentir admiración polo afiado sentido do humor de Lola. Cre que as peculiaridades físicas de Sonia van acompañadas de certo grao de retraso mental.
Non é doado facerse cargo dunha filla cando se está a maior parte do día ao volante dun autobús. É un home traballador que fomenta na nena valores como a responsabilidade e o esforzo. Dende que morreu a súa esposa, o pai de Sonia envelleceu e adelgazou. Aínda que conta coa axuda da súa sogra, a tristura non é doada de soportar. Cando el chega polas noites, Sonia adoita estar xa na cama. A nena faise a durmida porque sabe que se o seu pai cre que dorme lle acariciará a cabecita co seu enorme e cálida man. A chegada de Inés ás súas vidas tamén é positiva para el: iluminóuselle un pouco a mirada e parece que cústalle menos sorrir.
Se por ela fóra, borraría do mapa a todos os automóbiles do planeta. Unha desas máquinas matou a súa filla e, dende entón, a pobre ocúpase do seu xenro e da súa neta. A Carmen cambioulle o carácter e cústalle ser simpática, pero é unha muller boa dedicada plenamente ao coidado dos seus. Inés cáelle ben, por iso prepara, para sorpresa de Sonia, o seu famoso biscoito caseiro.
Dende hai catro anos Inés é a orgullosa nai adoptiva dun neno etíope. O rapaz ten a idade de Sonia e o sorriso máis luminoso que a nena vise xamais. O máis curioso é que ese sorriso non lle cae da cara en ningún momento, e Juan parece ser unha persoa feliz. É coma se os anos no orfanato e a operación que o prostrou temporalmente nunha cadeira de rodas non fosen motivo de queixa. Sonia e el conxenían dende o primeiro momento, gústanlles as mesmas cousas, sobre todo ler e escribir versos, e os dous saben o que é sentirse diferente.
- As rapazas e rapaces da clase
Aínda que nun principio todos os compañeiros de Sonia parecen ignorala e mirar para outro lado cando alguén se burla dela, con a chegada de Inés algúns empezan a formularse a situación. Pilar
e Olga, inxenuas e algo infantís, deseguida se achegan á nena albina, pero a pesar da súa boa intención non poden evitar tratala de forma diferente. O seu peculiar aspecto impide que as nenas se relacionen con ela de xeito natural e prodúcese unha sorte de discriminación positiva que Sonia acepta agradecida, pero que no fondo non remata de aliviar a súa soidade. Rosalía, en cambio, posúe unha personalidade máis definida e é a que mostra maior madurez. É outra lectora empedernida e a Sonia encantaríalle ser a súa amiga. Pouco a pouco vanse achegando e rompendo o xeo. Rosalía préstalle o seu libro favorito, La historia interminable, o que non é un mal principio en absoluto. Ramón e Pedro son bromistas e despreocupados, moi amigos de Lola, séguena a todas as partes e deféndena leais cando as cousas empezan a torcerse para a líder do grupo. Non son crueis en esencia, sinxelamente non se pararon a pensar o dano que poden facer as palabras.
Na reunión falamos sobre se algún de nós sentimos algunha vez acosados e tamén se presenciamos algunha vez algunha situación similar. Que fixemos? Como nos compartamos? Como nos sentimos? Que faríamos se nos pasase a nós? E se lle pasase a un compañeiro? Como podemos axudar a un compañeiro que está sufrindo acoso?
